لباس های اشتعال پذیر

همه پارچه ها می سوزند اما بعضی از آنها سریع تر و شدیدتر مشتعل می شوند. پارچه های بافته شده از مواد طبیعی همچون پارچه های نخی، کتانی و ابریشمی راحت تر و سریع تر از پشم (پارچه‎ابریشمی) می سوزند چون پارچه پشمی سخت تر آتش می‎گیرد و آرام تر می‎سوزد.
وزن و نوع بافت پارچه نیز بر سرعت اشتعال و سوختن پارچه تاثیر می گذارد. پارچه های فشرده یا ریزبافت، پارچه های مناسب استفاده هستند؛ این نوع پارچه ها آرام تر از پارچه های سبک و درشت بافت با جنس مشابه می سوزند.
بافت سطح پارچه نیز بر میزان اشتعال پذیری آن موثر است. پارچه‎های کرک دار با پرزهای بلند و شل سریع تر از پارچه های دارای سطح سخت و ریزبافت آتش می گیرند و در بعضی موارد، آتش به سرعت به سرتاسر پارچه نوع اول سرایت می کند.
بسیاری از منسوجات مصنوعی مانند نایلون، آکریلیک و پلی استر در مقابل سوختن مقاوم هستند؛ اما وقتی آتش بگیرند، ذوب می‎شوند. این ماده ذوب شده داغ و چسبناک، سوختگی های موضعی و شدیدی را موجب می شود. اگر پارچه های طبیعی و مصنوعی به هم آمیخته شوند، احتمال خطر بیشتر می شود چون میزان اشتعال پذیری بالای یکی و ذوب شدن دیگری، معمولا منجر به سوختگی‎های شدیدی می شود. در بعضی موارد، میزان خطر بسیار بیشتر از خطر هر یک از این دو نوع پارچه به تنهایی است.
سرعت سوختن منسوجات، پرده ها و سایر مواد داخل خانه را می‎توان با افزودن برخی مواد شیمیایی کاهش داد. پارچه هایی که پس از تولید با این مواد در برابر سوختن مقاوم می شوند، برای دوخت لباس توصیه نمی شوند.
طراحی لباس نیز می تواند بر میزان اشتعال پذیری آن موثر باشد. لباس های گشاد، بلند و شل به راحتی آتش می گیرند و سریع تر می‎سوزند چون بیشتر از لباس های تنگ در معرض هوا قرار دارند.
مواد ضد آتش به کار رفته در لباس ها باید به روش خاصی شسته شود تا تاثیر ماده ضد آتش از بین نرود. این مواد را فقط باید با شوینده‎های استاندارد شستشو داد. برچسب روی لباس ها معمولا اطلاعات کافی درمورد روش نگه داری از آن لباس در اختیار ما می گذارد.
لباس های پیشنهادی که میزان اشتعال پذیری آنها اندک است عبارتند از شلوارهای جین محکم، پلیور و بلوز ریزبافت بدون چین و حاشیه، پیژامه های کشباف، لباس های چسبان یا آستین کوتاه، لباس هایی که از پارچه های ضد آتش تهیه شده باشند، بلوز، پیراهن مردانه و پیراهن زنانه ای که گشاد، شل و خیلی بزرگ نباشد، لباس های دوخته شده از پارچه های ضد آتش به خصوص برای افراد مسن توصیه می شود.
از نظر اشتعال پذیری، ابریشم با نرخ بالای سوختن، بدترین ماده است که با افزودن رنگ و سایر مواد به آن، میزان سوختن اش افزایش می یابد.
نخ و کتان هم به سرعت می سوزند اما می توان آهنگ سوختن آنها را با افزودن مواد شیمیایی ضد آتش کاهش داد.
استات و تری استات هم مثل کتان یا اندکی کمتر از آن، قابل اشتعال هستند. اما می توان آنها را با مواد ضد آتش آغشته کرد و به موادی غیرقابل سوختن یا دیرسوز تبدیل کرد.
نایلون، پلی استر و مواد آکریلیک به آرامی مشتعل می شوند اما وقتی آتش گرفتند، به شدت ذوب می شوند و قطره قطره می چکند.
پشم به نسبت دیرتر آتش می گیرد؛ اگر آتش بگیرد معمولا به آرامی می سوزد و پس از مدتی خود خاموش می شود.
فایبرگلاس (پشم شیشه) و مواد آکریلیک تقریبا غیرقابل اشتعال هستند. این فیبرهای مصنوعی به خاطر برخورداری از ویژگی های دیرسوز بودن، طراحی و تولید می شوند.
 

 
مركز تحقيقات سوختگی شيراز 
دانشگاه علوم پزشكي شيراز
نشانی: شيراز- خيابان فخرآباد شرقی- بيمارستان سوانح و سوختگی قطب الدين شيرازی
تلفن و دورنگار:  8208880 -0711
  پست الکترونیک: burnres1@sums.ac.ir 
burnres1@gmail.com


مركز تحقيقات سوختگی و ترمیم زخم شيراز  
دانشگاه علوم پزشكي شيراز
نشانی: شيراز- ابتدای شهرک صدرا- بیمارستان سوانح و سوختگی امیر المومنین- مرکز تحقیقات سوختگی و ترمیم زخم
تلفن و دورنگار: 07136223418
  پست الکترونیک: burnres1@sums.ac.ir  
burnres1@gmail.com

              
         کارگاه ها و همایش ها
 
اولین همایش ملی سوختگی و زخم
شیراز- خرداد1395
ششمین همایش سوختگی تهران 13-12 اسفند 1396


 
نتایج ارزشیابی 




 
    پيوند هاي مفيد 


لینک های مرتبط